Pielęgnacja łap i pazurków

Zwykle co 4–6 tygodni. Częstotliwość zależy głównie od podłoża, po którym pies chodzi: asfalt i chodnik naturalnie ścierają pazury, trawa i miękkie podłoże w ogóle nie. Dlatego pies mieszkający na wsi i spacerujący po łące potrzebuje skracania częściej niż pies miejski. Prosty test: jeśli słychać stukanie pazurów o podłogę, gdy pies idzie, są już za długie.

Zbyt długi pazur zmienia ustawienie palca i przenosi obciążenie na nadgarstek oraz stawy łokciowe, co u starszych psów nasila problemy ortopedyczne. Pies zaczyna chodzić inaczej, częściej się ślizga na gładkich podłogach, a przy skrajnym zaniedbaniu pazur może wrosnąć w opuszkę. Dodatkowo wraz z pazurem wydłuża się żywa część z naczyniem krwionośnym, więc powrót do prawidłowej długości wymaga wtedy kilku wizyt.

Nie, o ile skraca się wyłącznie martwą część pazura i nie narusza żywej części z naczyniem krwionośnym, tak zwanej macierzy. Przy pazurach jasnych jest ona dobrze widoczna pod światło, przy ciemnych skraca się stopniowo, po kilka milimetrów, obserwując przekrój. Nieprzyjemne bywa samo trzymanie łapy, dlatego warto przyzwyczajać psa do dotykania łap od szczenięcia.

Włos rosnący między opuszkami zbiera piasek, sól drogową i wilgoć, przez co szybko zbija się w kołtun i drażni skórę. Zimą tworzy twarde bryłki lodu, które utrudniają chodzenie. Wygolony spód łapy poprawia też przyczepność na gładkich podłogach — u psów długowłosych ślizganie się po panelach wynika najczęściej właśnie z zarośniętych opuszek.

Po spacerze warto opłukać łapy letnią wodą, żeby usunąć sól drogową, i osuszyć je dokładnie, także między palcami. Popękane opuszki smaruje się preparatem regenerującym przeznaczonym dla psów. Włos między opuszkami powinien być krótko przycięty, bo to na nim tworzą się bryłki lodu. Przy długich spacerach po posolonych chodnikach pomagają buty albo wosk ochronny nakładany przed wyjściem.