Trymowanie psów szorstkowłosych

Trymowanie to usuwanie martwego włosa okrywowego palcami lub tępym nożem trymerskim. Dojrzały włos szorstki nie wypada sam, tylko obumiera i tkwi w mieszku, więc wyskubuje się go partiami, zawsze zgodnie z kierunkiem porostu. W miejsce usuniętego włosa wyrasta nowy — twardy, sprężysty i w pełnym kolorze. Zabieg jest dla psa niebolesny, o ile wykonuje się go na dojrzałej okrywie.

Trymuje się rasy o okrywie szorstkiej: west highland white terrier, sznaucer miniaturowy, średni i olbrzym, foksterier, jamnik szorstkowłosy, cairn terrier, airedale terrier, border terrier, griffon czy szorstkowłosy wyżeł. Cechą wspólną jest twardy włos okrywowy i gęsty podszerstek pod spodem. To właśnie ten typ sierści najbardziej traci na strzyżeniu maszynką.

Maszynka ścina twardy włos okrywowy w połowie długości, zostawiając cebulkę w skórze. Odrastający włos jest miękki, matowy i wyraźnie jaśniejszy, bo zaczyna dominować podszerstek. Po kilku takich zabiegach okrywa trwale zmienia charakter: mięknie, szybciej się brudzi, gorzej odprowadza wodę i traci wyrazisty kolor. Powrót do twardej sierści wymaga 2–3 cykli trymowania, czyli około roku.

Standardowo co 3–4 miesiące, czyli 3–4 razy w roku. Rytm wyznacza dojrzewanie włosa: okrywę trymuje się wtedy, gdy włos jest już martwy i daje się wyskubać bez oporu. Między pełnymi zabiegami wykonuje się rolling, czyli podbieranie pojedynczych dojrzałych włosów, dzięki czemu pies przez cały rok wygląda równo, zamiast przechodzić skokowo od bardzo długiej do bardzo krótkiej okrywy.

Nie, o ile usuwa się wyłącznie włos dojrzały, który już obumarł i tkwi luźno w mieszku. Ból pojawia się przy próbie wyskubania włosa żywego, dlatego groomer pracuje partiami i wyczuwa, które fragmenty okrywy są gotowe. Psy przyzwyczajone do trymowania od szczenięcia zwykle znoszą je spokojnie, często zasypiając w trakcie zabiegu.