Rozczesywanie kołtunów

Kołtun powstaje tam, gdzie włos się o coś ociera i gdzie zbiera się wilgoć: za uszami, pod pachami, w pachwinach, na brodzie, wokół obroży i między opuszkami łap. Martwy włos nie wypada, tylko zaplątuje się w żywy, a każde zmoczenie zaciska splot. Najszybciej kołtunią się psy o włosie stale rosnącym oraz psy z gęstym podszerstkiem czesane tylko po wierzchu.

Zawsze na sucho i od końcówek w stronę skóry, warstwami, przytrzymując włos u nasady, żeby nie ciągnąć skóry. Pomaga preparat rozplątujący naniesiony na kołtun kilka minut wcześniej. Kołtuna nie wolno moczyć przed rozczesaniem — woda zaciska splot i po wyschnięciu jest on twardszy niż przedtem. Nie wolno go też wycinać nożyczkami: skóra psa wciąga się w kołtun i bardzo łatwo o przecięcie.

Gdy sierść tworzy zwartą matę przylegającą do skóry i nie da się pod nią wsunąć grzebienia. Rozczesywanie takiej okrywy trwałoby godzinami i byłoby dla psa bolesne, a skóra pod matą jest zwykle podrażniona i wymaga dostępu powietrza. Bezpieczniejszym rozwiązaniem jest wtedy krótkie ostrzyżenie maszynką pod matą i odbudowanie okrywy przez kolejne miesiące.

Psa o włosie długim lub stale rosnącym co drugi dzień, psa z gęstym podszerstkiem 2–3 razy w tygodniu, a w sezonie liniania codziennie. Kluczowe jest czesanie przy skórze, a nie po wierzchu — najczęstszy błąd polega na przeczesywaniu wierzchniej warstwy, podczas gdy kołtun tworzy się tuż przy ciele i pozostaje niezauważony aż do wizyty w salonie.

Do włosa długiego i stale rosnącego używa się szczotki pudlówki oraz grzebienia metalowego, który sprawdza, czy okrywa jest rozczesana do skóry. Do sierści z podszerstkiem służy zgrzebło i grabki, do włosa krótkiego gumowa rękawica lub szczotka z naturalnego włosia. Sam grzebień jest przy tym najważniejszy: to on pokazuje, czy szczotkowanie faktycznie dotarło do skóry.